Είδες; Το μελέτησα πολύ το μηδέν και ήρθε και κατσικώθηκε στο κεφάλι μου. Είναι και αυτές οι απεργίες των ΜΜΜ που καθόλου δεν βοηθούν. Έχω αποκλειστεί στο Αιγάλεω και νιώθω τόσο χωριάτης! Ούτε μια αλητεία στο κέντρο, από αυτές τις άσκοπες τις ωραίες. Κάτι σαν την κλασική σκηνή στο Reality Bites. Με μία κόλα ή έναν καφέ στο χέρι, ποδαρόδρομος, κουβέντα και ένα δε γαμιέται στην πλάτη, αλλά από τα ωραία, τα αισιόδοξα.

Τώρα εδώ είναι το κομβικό σημείο. Η αλλαγή παραγράφου σε αυτό το κείμενο έτσι όπως έχει ξεκινήσει έχει 2 πιθανές πορείες. Είτε θα αρχίσω να παραμιλάω για το Αιγάλεω και για το πόσο δεν σου παρέχει νέες εικόνες, αλλά πόσο το αγαπάω και άλλα τέτοια μικροαστικά (κυριολεκτικά), είτε θα αρχίσω να παραμιλάω για το κέντρο της Αθήνας, που στ’αρχίδια σας, το ξέρετε και δε χρειάζεται να διαβάσετε ένα ακόμα σχετικό κείμενο.

Παρόλα ταύτα λέω να παραμείνω στην αλητεία. Σε αυτή τη βόλτα που δεν έχει σενάριο και χρειάζεται μόνο μια πόλη όποια κ αν είναι. Ούτως ή άλλως οι πόλεις που ζούμε όλοι είναι κάπως απάνθρωπες αλλά όλοι τις αγαπάμε. Εγώ αυτό το λέω ιδρυματοποίηση αλλά ξεφεύγουμε από το θέμα. Δηλαδή εκτός θέματος είμαστε 3 παραγράφους τώρα αλλά δεν πειράζει παρέα κάνουμε.

Ή δεν είμαστε εκτός?. Έτσι ακριβώς δεν παίζεται αυτό? Η αλητεία δεν έχει θέμα, αλλά δεν είναι και απόλυτη. Δηλαδή μπορεί και να έχει θέμα, αλλά δεν υπάρχουν κανόνες στις άσκοπες περιηγήσεις ε? Χρειάζεσαι, ειδικά στην Αθήνα, μια σχετική αρτιμέλεια και από εκεί και πέρα όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά. Παρέα, μοναξιά, μουσική στ’αυτιά, χάζεμα βιτρίνας κλπ. Αυτό που σίγουρα βοηθάει σε μία βόλτα με παρέα είναι να υπάρχει το φλέγον ζήτημα προς συζήτηση. Εκεί, “γράφεις” πολλά χιλιόμετρα, αλλά και το τελείως άσκοπο πάντα κάπως θα καταλήξει, θα πάρει μορφή στην πορεία. Η λούμπα είναι να μην ξοδέψεις χρήματα. Επίσης, η λούμπα (μαλάκα) είναι να μην το παίζεις έξυπνος προσπαθώντας να βρεις τη λούμπα. Αντοχές,στο περπάτημα και το καυσαέριο θεωρούνται απαραίτητες

Κάπου εδώ αρχίζω να σκέφτομαι ότι ίσως είμαι πολύ μεγάλος σε ηλικία για να κάνω τέτοιες περιηγήσεις. Οι άνθρωποι που περνούν τα 30 και είναι μόνοι στο μάταιο τούτο πλανήτη είναι τόσο τίγκα στις νευρώσεις που η αλητεία για αυτούς όπως την περιγράφω είναι κάτι σαν αυτό που έπαθε εκείνος ο παλαιστίνιος μουσάτος κυριούλης πριν χιλιάδες χρόνια, μιαν άνοιξη νομίζω, σε ένα βουνό που είναι και οδός στο κέντρο……. καταλαβαίνεις.

Όμως, take a personal day off, πάρε ένα καφεδάκι στο φελιζόλ, πάρε και ένα καλό φιλαράκι παρέα (optional) και λιώσε ένα ζευγάρι αθλητικά περιδιαβαίνοντας ασκόπως την πρωτεύουσα (όποια). Τώρα για τις λεπτομέρειες τα που και τα πως, είμαι της άποψης ότι καθείς με τις ορέξεις του και αν περίμενες μια εμπεριστατωμένη έρευνα για το που είναι ωραία να βολτάρεις και άλλα τέτοια λάιφ στάιλ, λάθος μπλογκ κλίκαρες (έτσι για να γνωριζόμαστε κιόλας σιγά σιγά). Έρχονται ημέρες ηλιόλουστες και αυτό τα κάνει όλα λίγο πιο εύκολα…