O αριθμός μηδέν (0) ορίζεται ως το ουδέτερο στοιχείο της πρόσθεσης, δηλαδή οποιονδήποτε αριθμό αν τον προσθέσουμε με το μηδέν το αποτέλεσμα θα είναι ο ίδιος ο αριθμός.

Το μηδέν είναι αμείλικτο. Ξεκινάει και καταλήγει στο ίδιο σημείο.  Είναι μια τρύπα που ρουφάει τα πάντα. Κάνει πολύ θόρυβο. Πρέπει να του δώσεις για να σωπάσει. Δεν μπορείς να το δώσεις, ούτε να το μοιράσεις. Είναι αχόρταγο. Είναι πάντα εκεί και σε κοιτάζει με το ένα του μάτι. Δεν το νοιάζει καθόλου τι προϋπήρχε ή τι θα ακολουθήσει. Το μηδέν είναι πάντα εκεί ακόμα και όταν υπάρχει αφθονία, γιατί πάντα λείπει κάτι. Κάθεται κρυμμένο σε μια γωνιά και όταν φύγουν όλοι τεντώνεται στο κέντρο του χώρου και καμαρώνει. Έχει την όψη ενός τρελού. Ξέρει τα αδύνατα σημεία του καθένα και επιβάλλεται με τόσο θόρυβο που σου κόβει την σκέψη. Όταν το δεις, σε έναν άδειο χώρο ή σε έναν άδειο τραπεζικό λογαριασμό, σαστίζεις. Σε μερικές περιπτώσεις μπορεί να νιώσεις ότι φεύγει όλο το αίμα από τον εγκέφαλό σου και τα πάντα γύρω σου γίνονται out of focus.

Το μηδέν αν το αφήσεις ελεύθερο, αν δεν το ελέγξεις θα γεννήσει κι άλλα μηδενικά. Πολλαπλασιάζεται με γεωμετρική πρόοδο. Πρώτα το βλέπεις, στη συνέχεια αδειάζει το μυαλό, ύστερα θες να μείνεις μόνος και τέλος αδειάζεις ένα πακέτο με τσιγάρα προσπαθώντας να αποκτήσεις και πάλι τον έλεγχο της σκέψης σου. Αλυσιδωτή αντίδραση.

Όλοι είμαστε προορισμένοι να δημιουργούμε γύρω μας ή να αφήνουμε πίσω μας μηδενικά. Δεν τα δημιουργεί μόνο η απραξία αλλά και η δράση. Καταναλώνουμε εκατομμύρια χρόνια. Ξεκινώντας από τους φυσικούς πόρους, χρησιμοποιούμε οτιδήποτε μπορεί να μας φανεί χρήσιμο στον πλανήτη για την διαβίωσή μας και επειδή αυτό δεν είναι αρκετό κατασκευάζουμε πράγματα για να τα καταναλώσουμε. 

Το μηδέν ήταν και θα είναι πάντα το please insert a coin και το game over μας. Μπορεί να είναι εφεύρεση του ανθρώπου για να βάζει όρια και να μπορεί να δικαιολογήσει την απουσία, αλλά θα μεταφράζει κατά κάποιον τρόπο την περίοδο πριν και μετά το τέλος της ύπαρξής μας. Μάλιστα, μόνο πριν και μετά τον ορισμό αυτής της ύπαρξης μπορεί να έχει πραγματικά έννοια. Εδώ βρίσκεται και το αδύνατο σημείο του. Το μηδέν δεν έχει μονάδες μέτρησης. Έχει τέτοια έπαρση και τέτοια καθολικότητα που δεν επιτρέπει τίποτα να μπει μετά από αυτό. Όμως, αν το σκεφτείς λίγο καλύτερα ο αριθμός αυτός προϋποθέτει την παρουσία μας για να επιβληθεί. Πρέπει να είσαι εκεί και να το κοιτάζεις κατάματα για να σου δηλώσει την απουσία. Πρέπει να το πληκτρολογήσει, να το γράψει, να το προφέρει ή ακόμα και να το σκεφτεί κάποιος για να μπορέσει να δηλώσει την πληροφορία του.

Τα μηδέν είναι αναλώσιμα και σχηματικά και μόλις κατέστρεψα/κατανάλωσα το πρώτο μου με αυτό εδώ το κείμενο