είσαι 30 χρονών

συμβαίνει καμιά φορά, εκεί που δεν το περιμένεις, εκεί που έχεις βγεί με μια τεράστια ομπρέλλα στη βροχή, κάνεις ένα τσακ εκτός να βρεις την οδό και ενώ περιμένεις μερικές ψιχάλες στα γυαλιά, από το πουθενά σου σκάει στη μούρη ένα μεγάλο δίκροκο αυγό στρουθοκαμήλου.

κάνεις σχέδια συχνά. το περικυκλώνεις το θεματάκι σου. ψάχνεις και βρίσκεις όλες τις πιθανές καταλήξεις και για κάθε μια έχεις και ένα σχέδιο αντιμετώπισης. έτσι καταλήγεις σε μια ηλικία με ένα επίπεδο αυτογνωσίας, νομίζεις, που ξέρεις πια τι είναι πιθανό να συμβεί και τι όχι.

είσαι μαλάκας. 

έτσι που τρέχουν τα ασπράδια και οι δύο κρόκοι από το “δόξα πατρί” πετάς την ομπρέλα και ψάχνεις να βρεις τα χαρτομάντηλα να σκουπίσεις το ντροπιασμένο σου πρόσωπο. το γεγονός ότι δεν είχες σκεφτεί ότι μπορεί να σου φανεί χρήσιμο ένα πακέτο χαρτομάντηλα στη βροχή σε εκνευρίζει ακόμα περισσότερο. μα να έχεις εξετάσει όλες τις πιθανές περιπτώσεις και να μη σκεφτείς λίγο χαρτί; απαράδεκτο.

μια απόκλιση μπορεί να καταστρέψει το πιο καλομελετημένο πείραμα. το ξέρεις αυτό, το έμαθες σε εργαστήρια σχετικά. αυτό που δεν σου έμαθε κανείς είναι ότι εκεί έξω σε αντίθεση με το εργαστήριο, όταν αποτύχει ένα πείραμα από μια μικρή απόκλιση συνήθως δεν μπορείς να το επαναλάβεις. τουλάχιστον όχι άμεσα. εκεί έξω τα πειράματα είναι πιο σύνθετα.

το χαρτί, λοιπόν, απουσιάζει. κοιτάς γύρω, ψάχνεις να βρεις ένα πιθανό καταφύγιο. ένα χώρο φιλόξενο που θα κατανοήσει το δράμα σου. έναν άνθρωπο, μια οροφή και λίγο χαρτί. κοιτάς να μην είναι και όμορφος/όμορφη….ο άνθρωπος. δεν θα αντέξεις το περιπεκτικό βλέμμα από έναν/μία όμορφο/όμορφη…άνθρωπο.

εκεί έξω τα πειράματα δεν έχουν αρχή και τέλος. δεν είναι σαφή τα όριά τους. ξεκινάει το ένα, μένει ημιτελές κάποιο, ενώ ένα τρίτο την ίδια στιγμή εκτυλίσσεται μπροστά σου και θέλει να το προσέξεις. κοινώς μπουρδέλο. είπαμε όμως, είσαι μεθοδικός και οργανωτικός και ξέρεις να επιλέγεις τα πειράματα.

ωραία, βρήκες και άνθρωπο και οροφή και εισέρχεσαι στο χώρο προς αναζήτηση χαρτιού. ευτυχώς ο άνθρωπας δεν είναι τίποτα το σπουδαίο και το χαρτί άφθονο. χρειάζεσαι ένα απόμερο μέρος να διορθώσεις την εμφάνιση σου. επόμενος στόχος ο καθρέφτης. όλα με το μέρος σου είναι. να τος. πλησιάζεις και αντιμέτωπος με το είδωλό σου διαπιστώνεις 2 πράγματα

1. το αυγό έχει καθαρίσει από τη βροχή και…

2. είσαι 60 χρονών

Μας εχετε δει μεσα στους ακτινολογικους θαλαμους, να σας κανουμε ακτινογραφιες

Μας εχετε δει στους αξονικους και στους μαγνητικους τομογραφους

Μας εχετε δει στα σπινθηρογραφηματα και στα τμηματα πυρηνικης ιατρικης

Μας εχετε δει στα αιμοδυναμικα και επεμβατικα εργαστηρια

Μας εχετε δει στις μαστογραφιες, πανοραμικες και στις μετρησεις οστικης πυκνοτητας

Μας εχετε δει να κουβαλαμε ενα ακτινολογικο μηχανημα μεσα στο νοσοκομειο εξυπηρετώντας ανθρωπους που δεν μπορουν να μετακινηθουν..

Μας εχετε δει ΟΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ…ΤΗΝ ΑΚΤΙΝΟΒΟΛΙΑ

ΛΕΓΟΜΑΣΤΕ ΤΕΧΝΟΛΟΓΟΙ ΑΚΤΙΝΟΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΤΟ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΟΛΟΙ ΞΕΡΟΥΝ ΟΤΙ ΑΝ ΕΚΤΕΘΟΥΝ ΘΑ ΕΧΕΙ ΒΑΡΥΤΑΤΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΤΟΥΣ…

ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΚΕΙ ΜΠΡΟΣΤΑ, ΟΤΑΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΚΑΝΟΥΝ ΜΙΚΡΑ ΒΗΜΑΤΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΞΟΔΟ…

ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ ΠΟΥ ΓΝΩΡΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗ ΘΝΗΣΙΜΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΟΣ ΜΑΣ ΛΟΓΩ ΚΑΡΚΙΝΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΚΤΙΝΟΒΟΛΙΑ, ΔΟΥΛΕΥΟΥΜΕ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΑΣΘΕΝΗ ΚΑΙ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟ ΜΑΣ..

ΤΟ ΜΟΝΟ ΜΕΣΟ ΠΡΟΛΗΨΗΣ ΠΟΥ ΔΙΑΘΕΤΟΥΜΕ ΕΙΝΑΙ 30 ΗΜΕΡΕΣ ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΑΔΕΙΑΣ, ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΚΟΥΡΑΣΤΕΙ ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΝΕΧΗ ΕΚΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΑΚΤΙΝΟΒΟΛΙΑ..

ΚΑΙ ΟΜΩΣ…Ο ΚΟΣ ΛΟΒΕΡΔΟΣ ΕΧΕΙ ΑΛΛΗ ΑΠΟΨΗ…

ΙΣΩΣ ΝΑ ΒΡΗΚΕ ΤΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΚΑΡΚΙΝΟΥ ΟΤΑΝ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΣΕΙ ΤΗΝ ΑΚΤΙΝΟΛΟΓΙΚΗ ΑΔΕΙΑ…

ΙΣΩΣ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΟΤΙ ΟΙ 20 ΜΕΡΕΣ ΑΔΕΙΑ ΠΟΥ ΘΑ ΔΙΔΕΤΑΙ  ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΥΠΕΡΕΚΤΕΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΑΚΤΙΝΟΒΟΛΙΑ ΘΑ ΤΟΝ ΘΕΡΑΠΕΥΣΟΥΝ…

ΤΟΤΕ ΠΙΑ ΙΣΩΣ ΝΑ ΜΗΝ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΑΚΤΙΝΟΛΟΓΙΚΗ ΑΔΕΙΑ…ΑΛΛΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΡΩΤΙΚΗ…ΤΟΤΕ ΙΣΩΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΑΡΓΑ…

ΒΟΗΘΕΙΣΤΕ ΜΑΣ ΝΑ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΟΥΜΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΝΗΚΕΙ, ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ, ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΟΥΣ…ΓΝΩΡΙΣΤΕ ΜΑΣ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ….

ΘΑ ΜΑΣ ΒΡΕΙΤΕ ΣΥΝΗΘΩΣ ΣΤΑ ΥΠΟΓΕΙΑ ΤΜΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΩΝ ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΕΠΕΛΕΞΑΝ ΝΑ ΜΑΣ ΒΑΛΟΥΝ ΕΚΕΙ ..ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΛΟΓΟ????

ΜΗΝ ΑΝΑΡΩΤΙΕΣΤΕ ΑΔΙΚΑ….ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΦΟΒΑΣΤΕ ΕΙΝΑΙ…ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΚΤΙΝΟΒΟΛΙΑ…..

O wannabe Chuck Norris της ορθόδοξης Εκκλησίας, Άνθιμος, τις προάλλες και σήμερα ο Αμβρόσιος, καλούν το αγανακτισμένο ποίμνιό τους να αφήσει τους καναπέδες και να κατέβει στις πλατείες να διαμαρτυρηθεί αξιοπρεπώς και με ειρηνικά αισθήματα αγάπης, όπως ταιριάζει σε κάθε θεοφοβούμενο χριστιανό/Δημοκράτη.

Meanwhile, κάπου στο Χαϊδάρι ο Θανάσης που αγάπησε σφόδρα την Ιωάννα και αποφάσισε να την αποκαταστήσει, στέκεται με το στόμα ανοιχτό στο γραφείο του συνάδελφου του Άνθιμου καθώς του εξηγεί ότι για το μυστήριο θα πρέπει να καταβάλλει το πενιχρό ποσό των 250 ευρώ. 

“…it’s like rain

on your wedding day

it’s a free ride,

when you’ve already paid

it’s a good the advice

that you just didnt take

and who would’ve thought

it figures…”

Ο Δρούτσας έγραψε διδακτορικό αλλά δεν το κατέθεσε. Ο Πρωτόπαππας ανεβαίνει Γολγοθα, λέει. Και η καρδιά της Μιλένας είναι στην πλατεία. Δεν ξυπνάω αύριο 

Είδες; Το μελέτησα πολύ το μηδέν και ήρθε και κατσικώθηκε στο κεφάλι μου. Είναι και αυτές οι απεργίες των ΜΜΜ που καθόλου δεν βοηθούν. Έχω αποκλειστεί στο Αιγάλεω και νιώθω τόσο χωριάτης! Ούτε μια αλητεία στο κέντρο, από αυτές τις άσκοπες τις ωραίες. Κάτι σαν την κλασική σκηνή στο Reality Bites. Με μία κόλα ή έναν καφέ στο χέρι, ποδαρόδρομος, κουβέντα και ένα δε γαμιέται στην πλάτη, αλλά από τα ωραία, τα αισιόδοξα.

Τώρα εδώ είναι το κομβικό σημείο. Η αλλαγή παραγράφου σε αυτό το κείμενο έτσι όπως έχει ξεκινήσει έχει 2 πιθανές πορείες. Είτε θα αρχίσω να παραμιλάω για το Αιγάλεω και για το πόσο δεν σου παρέχει νέες εικόνες, αλλά πόσο το αγαπάω και άλλα τέτοια μικροαστικά (κυριολεκτικά), είτε θα αρχίσω να παραμιλάω για το κέντρο της Αθήνας, που στ’αρχίδια σας, το ξέρετε και δε χρειάζεται να διαβάσετε ένα ακόμα σχετικό κείμενο.

Παρόλα ταύτα λέω να παραμείνω στην αλητεία. Σε αυτή τη βόλτα που δεν έχει σενάριο και χρειάζεται μόνο μια πόλη όποια κ αν είναι. Ούτως ή άλλως οι πόλεις που ζούμε όλοι είναι κάπως απάνθρωπες αλλά όλοι τις αγαπάμε. Εγώ αυτό το λέω ιδρυματοποίηση αλλά ξεφεύγουμε από το θέμα. Δηλαδή εκτός θέματος είμαστε 3 παραγράφους τώρα αλλά δεν πειράζει παρέα κάνουμε.

Ή δεν είμαστε εκτός?. Έτσι ακριβώς δεν παίζεται αυτό? Η αλητεία δεν έχει θέμα, αλλά δεν είναι και απόλυτη. Δηλαδή μπορεί και να έχει θέμα, αλλά δεν υπάρχουν κανόνες στις άσκοπες περιηγήσεις ε? Χρειάζεσαι, ειδικά στην Αθήνα, μια σχετική αρτιμέλεια και από εκεί και πέρα όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά. Παρέα, μοναξιά, μουσική στ’αυτιά, χάζεμα βιτρίνας κλπ. Αυτό που σίγουρα βοηθάει σε μία βόλτα με παρέα είναι να υπάρχει το φλέγον ζήτημα προς συζήτηση. Εκεί, “γράφεις” πολλά χιλιόμετρα, αλλά και το τελείως άσκοπο πάντα κάπως θα καταλήξει, θα πάρει μορφή στην πορεία. Η λούμπα είναι να μην ξοδέψεις χρήματα. Επίσης, η λούμπα (μαλάκα) είναι να μην το παίζεις έξυπνος προσπαθώντας να βρεις τη λούμπα. Αντοχές,στο περπάτημα και το καυσαέριο θεωρούνται απαραίτητες

Κάπου εδώ αρχίζω να σκέφτομαι ότι ίσως είμαι πολύ μεγάλος σε ηλικία για να κάνω τέτοιες περιηγήσεις. Οι άνθρωποι που περνούν τα 30 και είναι μόνοι στο μάταιο τούτο πλανήτη είναι τόσο τίγκα στις νευρώσεις που η αλητεία για αυτούς όπως την περιγράφω είναι κάτι σαν αυτό που έπαθε εκείνος ο παλαιστίνιος μουσάτος κυριούλης πριν χιλιάδες χρόνια, μιαν άνοιξη νομίζω, σε ένα βουνό που είναι και οδός στο κέντρο……. καταλαβαίνεις.

Όμως, take a personal day off, πάρε ένα καφεδάκι στο φελιζόλ, πάρε και ένα καλό φιλαράκι παρέα (optional) και λιώσε ένα ζευγάρι αθλητικά περιδιαβαίνοντας ασκόπως την πρωτεύουσα (όποια). Τώρα για τις λεπτομέρειες τα που και τα πως, είμαι της άποψης ότι καθείς με τις ορέξεις του και αν περίμενες μια εμπεριστατωμένη έρευνα για το που είναι ωραία να βολτάρεις και άλλα τέτοια λάιφ στάιλ, λάθος μπλογκ κλίκαρες (έτσι για να γνωριζόμαστε κιόλας σιγά σιγά). Έρχονται ημέρες ηλιόλουστες και αυτό τα κάνει όλα λίγο πιο εύκολα…

O αριθμός μηδέν (0) ορίζεται ως το ουδέτερο στοιχείο της πρόσθεσης, δηλαδή οποιονδήποτε αριθμό αν τον προσθέσουμε με το μηδέν το αποτέλεσμα θα είναι ο ίδιος ο αριθμός.

Το μηδέν είναι αμείλικτο. Ξεκινάει και καταλήγει στο ίδιο σημείο.  Είναι μια τρύπα που ρουφάει τα πάντα. Κάνει πολύ θόρυβο. Πρέπει να του δώσεις για να σωπάσει. Δεν μπορείς να το δώσεις, ούτε να το μοιράσεις. Είναι αχόρταγο. Είναι πάντα εκεί και σε κοιτάζει με το ένα του μάτι. Δεν το νοιάζει καθόλου τι προϋπήρχε ή τι θα ακολουθήσει. Το μηδέν είναι πάντα εκεί ακόμα και όταν υπάρχει αφθονία, γιατί πάντα λείπει κάτι. Κάθεται κρυμμένο σε μια γωνιά και όταν φύγουν όλοι τεντώνεται στο κέντρο του χώρου και καμαρώνει. Έχει την όψη ενός τρελού. Ξέρει τα αδύνατα σημεία του καθένα και επιβάλλεται με τόσο θόρυβο που σου κόβει την σκέψη. Όταν το δεις, σε έναν άδειο χώρο ή σε έναν άδειο τραπεζικό λογαριασμό, σαστίζεις. Σε μερικές περιπτώσεις μπορεί να νιώσεις ότι φεύγει όλο το αίμα από τον εγκέφαλό σου και τα πάντα γύρω σου γίνονται out of focus.

Το μηδέν αν το αφήσεις ελεύθερο, αν δεν το ελέγξεις θα γεννήσει κι άλλα μηδενικά. Πολλαπλασιάζεται με γεωμετρική πρόοδο. Πρώτα το βλέπεις, στη συνέχεια αδειάζει το μυαλό, ύστερα θες να μείνεις μόνος και τέλος αδειάζεις ένα πακέτο με τσιγάρα προσπαθώντας να αποκτήσεις και πάλι τον έλεγχο της σκέψης σου. Αλυσιδωτή αντίδραση.

Όλοι είμαστε προορισμένοι να δημιουργούμε γύρω μας ή να αφήνουμε πίσω μας μηδενικά. Δεν τα δημιουργεί μόνο η απραξία αλλά και η δράση. Καταναλώνουμε εκατομμύρια χρόνια. Ξεκινώντας από τους φυσικούς πόρους, χρησιμοποιούμε οτιδήποτε μπορεί να μας φανεί χρήσιμο στον πλανήτη για την διαβίωσή μας και επειδή αυτό δεν είναι αρκετό κατασκευάζουμε πράγματα για να τα καταναλώσουμε. 

Το μηδέν ήταν και θα είναι πάντα το please insert a coin και το game over μας. Μπορεί να είναι εφεύρεση του ανθρώπου για να βάζει όρια και να μπορεί να δικαιολογήσει την απουσία, αλλά θα μεταφράζει κατά κάποιον τρόπο την περίοδο πριν και μετά το τέλος της ύπαρξής μας. Μάλιστα, μόνο πριν και μετά τον ορισμό αυτής της ύπαρξης μπορεί να έχει πραγματικά έννοια. Εδώ βρίσκεται και το αδύνατο σημείο του. Το μηδέν δεν έχει μονάδες μέτρησης. Έχει τέτοια έπαρση και τέτοια καθολικότητα που δεν επιτρέπει τίποτα να μπει μετά από αυτό. Όμως, αν το σκεφτείς λίγο καλύτερα ο αριθμός αυτός προϋποθέτει την παρουσία μας για να επιβληθεί. Πρέπει να είσαι εκεί και να το κοιτάζεις κατάματα για να σου δηλώσει την απουσία. Πρέπει να το πληκτρολογήσει, να το γράψει, να το προφέρει ή ακόμα και να το σκεφτεί κάποιος για να μπορέσει να δηλώσει την πληροφορία του.

Τα μηδέν είναι αναλώσιμα και σχηματικά και μόλις κατέστρεψα/κατανάλωσα το πρώτο μου με αυτό εδώ το κείμενο